Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Μια απλή καθημερινή ιστορία...

Τις τελευταίες μέρες συνήθιζε να κάνει δύο στάσεις πριν τη δουλειά. Η μία ήταν στο κατάστημα με τα παιδικά έπιπλα. Ο ερχομός του νέου μέλους τον είχε γεμίσει με χαρά και με μια γλυκιά προσμονή! Κοιτούσε με στοργή τα μικροσκοπικά παιδικά έπιπλα και ο νους του ταξίδευε …σε ατέλειωτα παιχνίδια, γέλια και όνειρα!
Η άλλη στάση ήταν στο κοσμηματοπωλείο, με το υπέροχο κολιέ με τα κόκκινα κοράλια που το τόσο πολύ είχε λατρέψει το κορίτσι του. Ακόμη και μετά από τρία χρόνια γάμου συνέχιζε να τη φωνάζει κορίτσι του. Με τις οικονομικές δυσκολίες είχε περιορίσει αρκετά τα προσωπικά του έξοδα. Ειδικά τώρα που περίμεναν και το πρώτο τους παιδί. Ποτέ δεν σταμάτησε όμως να σκέφτεται το καλύτερο για το παιδί του και να κάνει ρομαντικά δώρα στη γυναίκα της ζωής του. Το είχε αποφασίσει …στην επιστροφή θα αγόραζε αυτό το υπέροχο κολιέ! Η μέρα ήταν βροχερή και τάχυνε το βήμα του στη μεγάλη κεντρική λεωφόρο. Πάντα πήγαινε νωρίτερα στη δουλειά και έφευγε τελευταίος. Η ατμόσφαιρα στο γραφείο ήταν βαριά. Οι πρόσφατες απολύσεις είχαν δημιουργήσει ένα κλίμα ανασφάλειας και αβεβαιότητας σε όλους τους υπαλλήλους.
Όταν ο διευθυντής ζήτησε να τον δει η καρδιά του άρχισε να χτυπάει δυνατά. Μπαίνοντας στο γραφείο έκλεισε την πόρτα πίσω του …και ένιωσε ότι έκλεισε την πόρτα στα όνειρα μιας ζωής.
- Κύριε Παπαδόπουλε γνωρίζεται την δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η εταιρία μας…
Δεν άκουσε τίποτε άλλο μετά από αυτό …η σκέψη του ταξίδεψε στη γυναίκα του, στο αγέννητο παιδί του …
Δεν ξέρουμε πως τελειώνει αυτή η ιστορία. Και από μια άποψη δεν έχει και σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ένας ακόμη εργαζόμενος έχασε τη δουλειά του μετά από χρόνια προσφοράς. Και αυτή δεν ήταν παρά μόνο μία από τις 1000 απολύσεις εργαζομένων εκείνο το μήνα...


Β.Λ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου