Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Το μικρό αγόρι ..

Κάποτε ένα αγοράκι πήγε στο σχολείο. Ήταν ένα τόσο δα αγοράκι και ένα μεγάλο σχολείο. Όταν όμως το αγοράκι διαπίστωσε πως μπορούσε να μπαίνει στην τάξη του κατευθείαν από την εξωτερική πόρτα χάρηκε. Και το σχολείο δεν φαινόταν τόσο μεγάλο πια.Ένα πρωί, λίγο μετά που έφτασε το αγοράκι στο σχολείο η δασκάλα είπε:
Σήμερα θα κάνουμε μια εικόνα.
Ωραία, σκέφτηκε το αγοράκι.Του άρεσε να φτιάχνει εικόνες. Ζωγράφιζε τα πάντα, λιοντάρια και τίγρεις, κοτόπουλα και αγελάδες, τρένα και βαπόρια. Και έβγαλε το κουτί με τα χρώματά του και άρχιζε να ζωγραφίζει.
Αλλά η δασκάλα είπε: Περιμένετε! Δεν είναι ώρα να αρχίσετε.
Και περίμενε μέχρι να ετοιμαστούν όλοι.
Τώρα είπε η δασκάλα θα ζωγραφίσουμε λουλούδια. Ωραία, σκέφτηκε το αγοράκι, του άρεσε να ζωγραφίζει λουλούδια. Και άρχισε να φτιάχνει μερικά πολύ όμορφα λουλούδια με το ροζ, το πορτοκαλί και το γαλάζιο χρώμα του.
Η δασκάλα όμως είπε, περιμένετε, να σας δείξω πως. Και ζωγράφισε ένα λουλούδι στον πίνακα. Ήταν κόκκινο με πράσινο μίσχο. Ορίστε, είπε η δασκάλα, τώρα μπορείτε να αρχίσετε.
Το αγοράκι κοίταξε το λουλούδι της δασκάλας, μετά κοίταξε το δικό του λουλούδι, του άρεσε το δικό του πιο πολύ απ΄ότι εκείνο της δασκάλας. Δεν το είπε όμως. Απλά γύρισε στην άλλη σελίδα και έφτιαξε το λουλούδι του όπως αυτό της δασκάλας. Ήταν κόκκινο με πράσινο μίσχο.
Μια άλλη μέρα όταν το αγοράκι άνοιξε την πόρτα από έξω μοναχό του, η δασκάλα είπε, σήμερα θα φτιάξουμε κάτι με πηλό. Ωραία, σκέφτηκε το αγοράκι, του άρεσε ο πηλός. ‘Ηξερε να φτιάχνει ένα σωρό πράγματα με πηλό, φίδια και χιονανθρώπους, ελέφαντες και ποντίκια, αυτοκίνητα και φορτηγά. Άρχισε να πλάθει την μπάλα με  τον πηλό που είχε. Η δασκάλα όμως είπε, περιμένετε, δεν είναι ώρα να αρχίσετε ακόμα! Και περίμενε μέχρι να ετοιμαστούν όλοι.
 Τώρα, είπε η δασκάλα θα κάνουμε ένα πιάτο. Ωραία, σκέφτηκε το αγοράκι, του άρεσε να φτιάχνει πιάτα. Και άρχισε να φτιάχνει μερικά διαφόρων σχημάτων και μεγεθών. Η δασκάλα όμως είπε, περίμενετε, θα σας δείξω πως. Και έδειξε σε όλους πως να φτιάχνουν ένα βαθύ πιάτο. Ορίστε, είπε η δασκάλα, τώρα μπορείτε να αρχίσετε.
Το αγοράκι κοίταξε το πιάτο της δασκάλας, μετά το δικό του πιάτο. Έβρισκε το δικό του πιάτο καλύτερο από αυτό της δασκάλας. Δεν το είπε όμως. Απλά ξανάκανε τον πηλό του μια μεγάλη μπάλα και έφτιαξε ένα πιάτο σαν αυτό της δασκάλας. Ένα βαθύ πιάτο.
Και πολύ γρήγορα το αγοράκι έμαθε να περιμένει και να παρακολουθεί και να κάνει τα πράγματα όπως τα έκανε η δασκάλα. Και πολύ γρήγορα δεν έκανε πια δικά του πράγματα.
Μετά συνέβη και το αγοράκι και η οικογένειά του να μετακομίσουν σε άλλο σπίτι, σε άλλη πόλη.
Και το αγοράκι έπρεπε να πάει σε άλλο σχολείο. Αυτό το σχολείο ήταν ακόμη πιο μεγάλο από το προηγούμενο και δεν υπήρχε εξωτερική πόρτα προς την τάξη του. Έπρεπε να ανέβει μια μεγάλη σκάλα και να διασχίσει ένα μεγάλο διάδρομο μέχρι να φτάσει στην τάξη του.
Και την πρώτη μέρα που πήγε σε αυτό το σχολείο η δασκάλα είπε, σήμερα θα φτιάξουμε μια εικόνα. Ωραία, σκέφτηκε το αγοράκι και περίμενε τη δασκάλα να του πει τι να κάνει. Αλλά εκείνη δεν έλεγε τίποτα. Απλά γύριζε γύρω γύρω μέσα στην τάξη.
Όταν πλησίασε το αγοράκι του είπε, δεν θέλεις να ζωγραφίσεις; Ναι, είπε το αγοράκι, τι θα φτιάξουμε; Δεν μπορώ να ξέρω αν δεν το φτιάξεις, αποκρίθηκε η δασκάλα.
Πως θα το φτιάξουμε, ρώτησε το αγοράκι.
Με όποιο τρόπο θέλεις, είπε η δασκάλα.
Και με οποιοδήποτε χρώμα; ρώτησε το αγοράκι
Με οποιοδήποτε χρώμα, είπε η δασκάλα.
Αν ο καθένας ζωγράφιζε το ίδιο πράγμα και χρησιμοποιούσε τα ίδια χρώματα, πως θα μπορούσα να ξέρω ποιος έφτιαξε το καθένα και ποιανού είναι το καθένα;
Δεν ξέρω αποκρίθηκε, το αγοράκι, και άρχισε να φτιάχνει ροζ και πορτοκαλί και γαλάζια λουλούδια.
Του άρεσε το καινούργιο του σχολείο, έστω και αν δεν είχε εξωτερική πόρτα για να μπαίνει κατευθείαν στην τάξη του!
Helen E. Buckley

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου